Beings – Kirsten Boersma


Mijn herinnering, tot ongeveer eind 20, is dat ik me best vaak wat ontheemd voelde. Niet op mijn plek. Ik kon op school mijn draai niet vinden. En ik voelde dat ik niet in het werkende leven terecht wilde komen. Ik mocht mijn eigen leven gaan uitvinden. Ik ben nu 39, dus het is redelijk lang geleden. Toch beleef ik het als een belangrijk vertrekpunt, iets wat me heeft gevormd. Als ik terugdenk, voelde ik me nergens bij horen – het lukte me ook niet om ergens bij te horen. Dat is prima. Ik hoefde niet persé ergens bij te horen. Alleen realiseerde ik me dat toen nog niet. 

Ik wilde gezien worden, maar op het moment dat ik gezien werd, kon ik het nog niet helemaal aan; ik stond mezelf als het ware niet toe er te mogen zijn. Eerst moest ik me bewijzen of, als dat niet zou lukken, zou ik me moeten verstoppen – tot ik dat niet meer deed. Ik had niets te bewijzen, niets te verstoppen, ik besefte: ik ben ik. 

Van daar ben ik verder gegaan. Het is tekenend voor mij. Ik pas niet in een systeem, ik heb mijn eigen weg te vinden. Toen ik dat begreep en niet meer probeerde me te bewijzen, me niet meer verstopte, leerde ik steeds meer te leven in overgave. Ik ontwikkelde eigenwaarde, waardoor ik het ook niet meer zo spannend vond om mezelf te zijn, te uiten, gezien te worden.

Voor Mieke en ik ons gesprek beginnen kijken we elkaar aan; vier minuten lang, in stilte. Het blijkt een prettig aankijken, voor mij vlogen de vier minuten om. Wanneer je een ander aankijkt –echt aankijkt– , zie je jezelf terug. Dat is enorm confronterend, mezelf zien met al mijn tekortkomingen. Gelukkig kan ik je nu aankijken, sterker nog; ik kan liefde via jou naar mijzelf sturen. Voor mij is die verbinding met mijzelf belangrijk, ik ben er bewust mee bezig, omdat ik weet hoe het is om die verbinding niet te voelen. Vanuit de verbinding met mijzelf kan ik in verbinding met anderen blijven, zonder dat ik iets ga zeggen dat ik eigenlijk niet wil zeggen. Wanneer ik voel dat ik me begin af te sluiten, weet ik dat er iets is dat ik te leren heb, en dat komt altijd uit op liefhebben. Ik heb lief te hebben, in liefde steeds beter te begrijpen wie ik ben.

Rode draad

De rode draad in mijn leven is dat ik mezelf altijd opnieuw uitvind. Soms omdat de situatie daarom vraagt. Er overkomt me iets, maar eigenlijk voel ik dat nooit zo. Ik creëer mijn leven. Voor mij hoeft er dan ook geen donkerte te zijn. Er is geen groot contrast nodig om door te ontwikkelen en het licht te zoeken. Als ik niet weet hoe iets eruit gaat zien, maar ik voel dat ik het moet doen, dan ga ik het doen. Iedere vorm van mij mag er zijn. Ik omarm mijzelf. Alle vormen die ik geweest ben. En alle vormen die ik nog ga zijn. Ik ontwikkel vanuit nieuwsgierigheid. Ik word er heel gelukkig van om te blijven ontdekken. 

Het geeft me enorm veel geluk om dat inzicht te leven. Ik mag alles. Ik kan alles. Ik hoef het alleen nog maar te doen. 

Ik ben creator. Ik voel een enorme creatiekracht. Die heb ik altijd al gevoeld. 

Het klopt niet meer

En dan is het 2019. 

Hoe heb ik dit gecreëerd voor mezelf? Ik sta in een retreat centre in Italië. Ik ben hier een week geweest. De omgeving is adembenemend. Het eten was goddelijk. En mijn leven klopt niet meer.

Niet dat ik na deze week meer luxe wil in mijn eigen leven. Ik voel me verbonden met wie ik ben. Ik voel me verbonden met de aarde. En bovenal voel ik me thuis. Overal. Behalve waar ik zo naar toe ga.

Ik ben de koffer aan het inpakken die ik speciaal voor deze reis heb gekocht. En ik voel dat er een periode aankomt, waar ik doorheen moet. Waar wij doorheen moeten. Zodat het weer klopt. Mijn leven. Op mijn manier. 

Ik had gevoeld dat ik weg wilde. Naar het retreat centre. Ik had er alles aan gedaan om dat te realiseren. Ik had financieel de ruimte gecreëerd. En ik had alle vervoers opties afgewogen en besloten om toch te gaan vliegen. 

In eerste instantie met opeengeklemde kaken. Ik zou mijn vliegangst ondergaan als een noodzakelijk kwaad. Tot ik me realiseerde dat ik het mezelf zo comfortabel mogelijk kon maken. Ik kocht een nieuwe koffer. Ik regelde een huurauto, zodat ik niet kotsmisselijk door de haarspeldbochten zou gaan in het busje van het vliegveld naar het retreat centre. Ik had het allemaal voor me gezien. En het was gegaan, zoals ik het in mijn journal had geschreven. 

Ik voelde het al toen ik tijdens de heenvlucht in het vliegtuig zat. Ik kampte met enorme hoogtevrees. En vliegangst. En nu zat ik ontroerd, getroffen door dankbaarheid, uit het raam te kijken. Die verandering in mezelf. Ik kon niets anders zijn dan dankbaar.

Het was het eerste dominosteentje geweest. Toen ik in de huurauto door het Italiaanse landschap reed ervaarde ik ultieme vrijheid. Natuurlijk was het een retourticket, maar er was geen weg terug. Ik kon niet meer naar de persoon die ik niet meer was. Naar het leven dat niet van mij was.

Wie ben ik?

Wie ben ik wanneer ik alles kwijt raak? Achteraf stelde ik die vraag, omdat ik bang was om los te laten. Ik had mijn identiteit verbonden aan mijn huis, mijn relatie, mijn vrienden, mijn spullen. Maar toen dat wegviel, bleek ik nog steeds mezelf. 

Ik ben lol gaan maken om de ruimte in te vullen die er kwam. Lol. Weinig afleiding. Geen TV. Zoveel mogelijk in het moment zijn. Mijn leven gaat over voeden, in plaats van vullen. Ik kies heel bewust en gericht wat ik consumeer. En toen kwam ik de liefde van mijn leven tegen. 

Ik bepaal mijn focus steeds beter intuitief. Waar voel ik nieuwsgierigheid? Dat ga ik bewust uitvergroten. En kijken wat dat oplevert. Waar ligt de uitdaging? En tegelijkertijd, waar ligt de versie van mij die me nog dichter bij mezelf brengt. De versie die zonder angst en met liefde kijkt naar wat het leven mij te bieden heeft. En naar wat ik het leven te bieden heb. 

Ik pas niet in het systeem, dus ik ga mijn beslissingen er ook niet naar maken. Ik deel mijn missie niet met anderen die er niet aan bijdragen. Dan verliest het zijn kracht. Ik keer terug bij mezelf en geef dan gas op hoe ik mijn missie op dat moment vorm wil geven. 

Zingeving
Inmiddels weet ik: Als ik heel erg helder heb wat ik wil, is alles mogelijk. Ik blijf nieuwsgierig. Ik blijf leren. Maar wel op mijn manier. Ik heb mijn bedrijf opgezet op de manier die bij mij past. Mijn bedrijf vraagt van me om mezelf te blijven ontwikkelen. Om door te blijven groeien. Om de beste versie te zijn en om het beste te geven aan mijn klanten. Te inspireren. Maar bovenal om voor te leven. Om de vuurtoren te zijn. Niet de sleepboot. Ik houd geen handjes vast, ik leer mensen op hun eigen benen te vertrouwen. En zelf te kiezen wat ze willen. Of dat nou lopen is, of rennen of huppelen. Het mag. Het kan.

Ik voel aan wat de unieke gaven zijn van mensen. Ook wanneer ze dat zelf nog niet helder hebben. Daar zit voor mij zingeving in. Het zit ook in genieten en gelukkig zijn. In het hier en nu zijn. 

Natuurlijk is omzet belangrijk, maar omzet is voor mij geen getal. Omzet zelf is geen zingeving. Omzet is altijd een bijgevolg van mooie dingen met mensen doen. De waarde van omzet zit ook in de mogelijkheden die het mij biedt. De mogelijkheden hebben niet alleen een financiële waarde, maar ook een emotionele. Dat geeft de motivatie om het te gaan doen. Dat maakt het een mooi geheel.

De cirkel is belangrijk. Iets moois neerzetten met mensen, zodat je met die inkomsten iets moois neer kunt zetten met anderen. Zodat ik de beste versie van mezelf kan zijn en daarmee ook weer het beste te bieden heb. Zodra je alleen het geld na gaat streven, dan wordt het ongezond. Wanneer je alleen wilt geven ook overigens.

Vooruitblikken
Ooit wil ik zelf een huis bouwen. En een retreat centre opzetten in Zuid Europa. Niet om daar te werken, maar ik wil degene zijn die het opzet. Het wordt door lokale mensen gerund.

Mijn focus is nu minder scherp. Er is geen helderheid. Ik ben in overgave. We hebben geen eigen huis. We wonen nu in een vakantiehuis. De overspannen woningmarkt is een spel dat niet te winnen valt. En als ik meedoe, dan wil ik wel kunnen winnen. Nu ik ben wie ik ben, half nomadisch, in een nieuwe relatie en de toekomst volledig open, heb ik de ruimte en de tijd om helder te krijgen wat mijn volgende stappen worden. Ik vertrouw er op dat het komt wat ik de komende tijd ga neerzetten.

En voor het eerst zijn er gezamenlijke doelen. Daar praten mijn vriendin en ik ook over. Hoe mooi is dat?

Als alles kan. En je mag jezelf opnieuw uitvinden, wat zou je dan willen?


APK dag

Op 17 maart geeft ze de APK dag. Een volledige dag waarin de groei van jouw bedrijf in lijn met wie je bent, centraal staat.

Je hebt na die dag glashelder wat je volgende stappen zijn. En die helderheid geeft je snelheid om door te pakken en je visie te manifesteren.

APK dag met Kirsten Boersma